In de jaren tachtig gooiden Franse ecologisten honderdduizenden autobanden voor de Mediterraanse kust. De hoop was dat het rubber een basis voor koralen en zeeleven zou worden. Het tegendeel bleek waar. Dertig jaar na de feiten begint Frankrijk de rommel op te ruimen.
Het project begint met nobele doelen: een artificieel rif creëren voor miljoenen vissen en koralen. De in zee geworpen autobanden liggen op een diepte van ongeveer dertig meter.
Helaas werkt het plan niet. Slechts enkele soorten, zeer sterke sponzen voelen zich thuis op het afval. De vissen wijken uit naar natuurlijke stenen of afgezonken betonnen structuren.
Erger nog, de sterke stroming sleurt de banden over de zeebodem. Dit richt bijzonder veel schade aan. De oorspronkelijk aanwezige koralen worden platgedrukt, en sterven af. Het plan om koralen te redden, doodt ze – ironisch genoeg.
“De zaken werken niet zoals we destijds gedacht hebben,” vertelt Elodie Garidou van het Agence des Aires Marines Protégées. De overheidsdienst besluit daarom om over te gaan tot een opruimingsactie.
De eerste ronde levert een berg van 2500 banden op. Deze zijn opgevist door een team van zes duikers in de baai van Antibes, voor de kust van Vallauris Golfe-Juan. De duikers maken kettingen van tien tot dertig banden, waarna een boot ze optakelt.
Ondertussen is het filmfestival van Cannes begonnen. “We moesten klaar zijn voor het festival,” weet Garidou. De laatste banden zijn opgehaald op 12 mei.
Maar het werk is nog niet voltooid. Er liggen nog tien keer zoveel banden voor de Franse kust. En in Florida, Amerika, liggen er nog eens 700.000 van soortgelijke projecten. Ook Indonesië, Maleisië, Australië, en Afrika maakten gebruik van banden om riffen te maken.
